blog

«Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ»

«Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ»

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η γενιά των 30 (+/-  2/3 χρόνια), βιώνει μια κοινωνική απομόνωση άνευ προηγουμένου. Οι σημερινοί τριαντάρηδες, της παγκοσμιοποίησης, βρίσκονται περιχαρακωμένοι και εγκλωβισμένοι μέσα σ’ ένα ομογενοποιημένο, αυτοματοποιημένο κόσμο, που ευνουχίζει την φαντασία τους και την δημιουργικότητά τους.

Η ευκολία του κουμπιού, από την βολή του καναπέ, τους έχει καταστήσει ανέραστους και οκνούς, τόσο στη δράση όσο και στη σκέψη.

Το κουμπί, και το πληκτρολόγιο, έχουν γίνει τα υποκατάστατα της αλλοτινής, υγιούς και δια ζώσης – πρόσωπο με πρόσωπο – επικοινωνίας με το έτερο φύλο.

Η παγκοσμιοποίηση έφερε, μεταξύ άλλων, την ομο-γενο-ποίηση (δλδ. ‘κάνω κάτι το ίδιο με…’) και το θάνατο της διαφορετικότητας. Έτσι, η μίμηση, η αντιγραφή και υιοθέτηση, όλων των τεχνολογικών εξελίξεων και τάσεων, από τους νέους – γυναίκες και άνδρες –  που τους επιβάλλονται μεθοδευμένα χωρίς να αντιστέκονται, ανυποψίαστοι, σα να βρίσκονται σε χαύνωση, εξάλειψε σε σύντομο χρόνο, την επικοινωνία με τον λόγο και την γλώσσα (λεκτική και, εξωλεκτική, δλδ. & την γλώσσα του σώματος).

Συνεπώς, σ’ ένα κόσμο που το ‘φλερτ’ γίνεται εξ αποστάσεως, δια μέσου, εικονικά, με ανταλλαγή μηνυμάτων, χωρίς την φυσική παρουσία του ενδιαφερομένου και, του λόγου – με την διττή του έννοια, αυτής της γλώσσας, και της σκέψης –  ο ερωτισμός χάνεται στα δια-μεσα, στο μεταξύ. Το ‘παιχνίδι’ δεν γίνεται στο φυσικό του περιβάλλον – χώρο και χρόνο –  και έτσι δεν προφταίνει να γίνει αληθινό (χάνεται στην εικονική διαδικτυακή ψευδεπίγραφη ‘πραγματικότητα’. Όμως, έρωτας – μεταξύ δυο φυσικών, πραγματικών χαρακτήρων, με προσωπικότητα και φύλο – χωρίς παιχνίδι, δε μπορεί ν’ αναπτυχθεί και ούτε να υπάρξει. Η νύμφη δε θα μεταμορφωθεί σε πεταλούδα. Χωρίς σπίθα, η φωτιά δεν θ’ ανάψει.

Έτσι λοιπόν, απ’ τη στιγμή που η γλώσσα περιήλθε σε δευτερεύουσας σημασίας απαιτούμενο, περιορίστηκε, έγινε δευτερεύον μέσον επικοινωνίας και αντικαταστάθηκε από τα κουμπιά του πληκτρολογίου, έπαψε να υπάρχει και ζωντανός ερωτισμός. Οι άνθρωποι έγιναν ελεγχόμενοι χρήστες και όχι ευφάνταστοι δημιουργοί. Έχασαν την αιτιότητά τους. Την θυσίασαν στην άνεση του καναπέ, στην ασφάλεια της ανωνυμίας και λόγω, του φόβου της απόρριψης.

Ο έρωτας, όπως προανέφερα, είναι ένα παιχνίδι που χρειάζεται παίχτες σε επικοινωνία και αλληλεπίδραση, σε αληθινό, φυσικό χρόνο και, αν είναι δυνατόν μηδενική απόσταση, μια και η απόσταση αποτελεί εμπόδιο στον έρωτα και στις σχέσεις. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο και μικραίνει η πιθανότητα να υπάρξει συνάφεια και να αναπτυχθεί στοργή. Αντιθέτως, η απόσταση αποστασιο-ποιεί, αποξενώνει, δημιουργεί κενό, απευαισθητοποιεί και αποενοχοποιεί (ευκολότερα κάνεις delete κάποιον από το να του πεις πρόσωπο με πρόσωπο τελειώσαμε, ή δεν σε θέλω).  Πολλοί οι λόγοι, που η τεχνολογία κατάφερε να βολέψει και να καθηλώσει τους νέους (αλλά και μεγαλύτερους) ανθρώπους στον καναπέ μπροστά σ’ ένα πληκτρολόγιο και να τους απομακρύνει τον ένα απ’ τον άλλο, φέρνοντάς τους δήθεν κοντύτερα, και παγιδεύοντάς τους, μέσα από ένα ψεύτικο, εικονικό κόσμο, που τους σκοτώνει βαθμηδόν την σκέψη και την δύναμη να αναπαράγουν το είδος τους ή να χαίρονται.

Αδιαμφισβήτητος μάρτυρας, της ολοένα και αυξανόμενης μοναξιάς του πληκτρολογίου, η αύξηση του αριθμού αυτοκτονιών μεταξύ των νέων, και της μάστιγας των ναρκωτικών.

Γι’ αυτό, πρώτα τα βασικά, στο κυριότερο παιχνίδι της ζωής και της δημιουργίας, για ν’ αναπτυχθούν οι δεξιότητες που χρειάζονται. Διαφορετικά, οι επόμενες γενιές είναι καταδικασμένες να σβήσουν μαζί μ’ αυτή βιώνοντας την αγωνία μιας παρατεταμένης παράλληλης μοναξιάς, μέσα σ’ ένα εικονικό και άγονο κόσμο.

Με ειλικρινές ενδιαφέρον

Αναστάσης Μαρασλής

www.anastasismaraslis.com

aam@anastasismaraslis.com

About the author

Relative Posts