blog

‘Αυτεπίγνωση & Τηλε-τρομοκρατία»

Είχα κλείσει για μήνες την τηλεόραση, σήμερα, την άνοιξα και έκατσα να δω τις ειδήσεις των 8, στα πρώτα 6-7 λεπτά ένιωσα να δηλητηριάζομαι, να πνίγομαι, σαν να έχω εκτεθεί σε κάποια τοξική πηγή μόλυνσης, έτσι την έκλεισα αηδιασμένος και αποφασισμένος, μα τι άλλο…για να γράψω.

Οι γνωστοί δημοσιογραφίσκοι, εντεταλμένοι παραχαράκτες της αλήθειας, διαδίδουν, καθημερινά, μέσω της κατεστημένης παραπληροφόρησης, ένα τρομακτικό, εκφοβιστικό μέλλον – για όλους μας – με σκοπό να αναγκάσουν και τις τελευταίες αδούλωτες ψυχές να καμφθούν, να παραιτηθούν και να υποκύψουν στην εξουσία της τηλε-τρομοκρατίας. Η ψυχολογική βία, που εξασκείται καθημερινά, με την προδοτική συνεισφορά τους, από τα ΜΜΕ και  ιντερνετικά μπλόγκς (που ελέγχονται από μεγάλα κανάλια), εκτρέπουν την σκέψη του τηλεθεατή από κάθε τι το θετικό, το αισιόδοξο, το δημιουργικό, το πηγαίο, το αυθόρμητο και, από κάθε δυναμισμό (προερχόμενο από τον λαό), τον οδηγούν με στρατηγική και σχέδιο στην απελπισία και στην απάθεια. Γιατί; Ο απαθής άνθρωπος δεν ελπίζει σε τίποτα και είναι απόλυτα χειραγωγήσιμος, δεν είναι επικίνδυνος, δεν είναι ικανός για δράση, δεν ονειρεύεται, έχει παραιτηθεί από την ίδια την ζωή.

Οι «ειδήσεις» των οχτώ έχουν καταστεί ΜΕΣΟ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ, ένα εργαλείο ομαδικής ύπνωσης, ομαδικής νάρκωσης της σκέψης και δημιουργίας φόβου.

Οι ηλεκτρονικοί, ψυχικοί τρομοκράτες, φωτογραφίζουν την δική τους ‘πραγματικότητα’, με τα δικά τους μέσα, με τους δικούς τους φακούς, και μας προβάλουν τις εικόνες, που εκείνοι θέλουν να δούμε, και να πιστέψουμε, για να πετύχουν τους στόχους τους (μέσα από την τρομοκρατία, τον εκφοβισμό, την απελπισία, και την αυτό-παράδοσή μας για λίγη ασφάλεια, παραχωρώντας τον έλεγχο στην καθεστηκυία τάξη). Η ψυχολογική βία, μέσω του εκφοβισμού και της τρομοκρατίας των ‘τηλε-ειδήσεων’ στοχεύει στη καταστολή κάθε μορφής αντίστασης, σαν άσκοπης και άκαρπης (πόσοι μα πόσοι δεν έχουν παραιτηθεί λέγοντας ‘δεν έχει νόημα’, ‘τι μπορώ να κάνω εγώ’, ‘δεν γίνεται τίποτα’ κ.ά παρόμοια αφοριστικά τσιτάτα που καταμαρτυρούν τις αυτοπεριοριστικές πεποιθήσεις του δηλωσία , που καταμαρτυρούν την απελπισία, την αυτοεγκατάλειψη, την παράδοση, την εθελο-δουλεία, μέσω της παραίτησης από κάθε αγώνα, αποκαλύπτοντας έτσι τον ψυχικό και πνευματικό τους θάνατο. Οι άνθρωποι αυτοί, έχουν ήδη πεθάνει μέσα τους, και ‘ζουν’ σαν αυτόματα, σαν μηχανές άνθρακα και οξυγόνου, σαν καλοκουρδισμένα ρολόγια, που αν τα ανοίξεις δεν θα βρεις τίποτα άλλο από βίδες, άξονες και μηχανισμούς μέσα τους. Είναι αυτοί που πηγαίνουν καθημερινά στις δουλειές τους, κάνουν τις καθημερινές τους ρουτίνες χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς πάθος, που ζουν περιμένοντας το Σαββατοκύριακο, για να επαναλάβουν ξανά. Είναι αυτοί που περιμένουν, περιμένουν, πάντα κάτι η κάποιον άλλο, κάποιον ηγέτη, κάποιον αρχηγό, κάποια κυβέρνηση, ένα μεσσία, ένα από μηχανής Θεό, να τους φροντίσει, να λύσει όλα τους τα προβλήματα (που οι ίδιοι δημιούργησαν με την αδιαφορία τους και την σιωπηλή τους συναίνεση). Είναι αυτοί που κατηγορούν την επομένη των εκλογών το κόμμα που ψήφισαν, τον αρχηγό που διάλεξαν, αυτοί που κατηγορούν πάντα τους άλλους, χωρίς οι ίδιοι να κάνουν ποτέ τίποτα να αλλάξουν τον εαυτό τους η τα κακώς κείμενα. Είναι οι ίδιοι που αρνούνται πως έκαναν λάθος και συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος προκειμένου να μην το παραδεχτούν.

Όμως άνθρωπος που δεν ελπίζει σε τίποτα, έχει πάψει να ζει, άνθρωπος που δεν αναλαμβάνει με υπευθυνότητα τον έλεγχο της ζωής του και την ευθύνη των επιλογών του, των αποφάσεών του, δεν μπορεί να περιμένει κάτι να αλλάξει – τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του –  δεν μπορεί να περιμένει κάποια αναγνώριση η σεβασμό των δικαιωμάτων του από τους άλλους,  μια και τα δικαιώματα καταπατώνται από τους ανήθικους, από τους αδίστακτους, από τους αρχομανείς, τους άπληστους, τους εξουσιαστές, τους οικονομικά ισχυρούς,  από όλους εκείνους που θέλουν να βολεύονται ξεβολεύοντας εσένα, από εκείνους που με μεθοδευμένους εκφοβισμούς σε κρατάνε υπάκουο και  εξουδετερωμένο., αδρανή.

 

Μόνο ένας άνθρωπος που έχει ψυχή, πνευματική παρουσία, που σκέφτεται, που σχεδιάζει το μέλλον του, που παίρνει πρωτοβουλία, επιλέγει, αποφασίζει και ενεργεί με υπευθυνότητα, για να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα ο ίδιος στην ζωή του, ατομικά, ή, και συλλογικά, μαζί με άλλους, που έχουν τα ίδια όνειρα και τους ίδιους στόχους μαζί μ’ αυτόν μπορεί να θεωρείται ζωντανός, μια και αυτός ο άνθρωπος ελπίζει και έχει ηθική υπόσταση, αφού δεν προδίδει τον εαυτό του, την ουσία του, τον Θεό, την ίδια του την φύση.

About the author

Relative Posts