blog

Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα?

Γιατί οι άνθρωποι δεν αντιδρούν στα καταπιεστικά και αντι-επιβιωτικά μέτρα που κάθε χρόνο γίνονται σκληρότερα? περισσότερο αντιλαϊκά και πλήττουν το μεγαλύτερο όγκο του Ελληνικού λαού? (σίγουρα οχι την ελίτ). Τι συνέβει τα τελευταία 40 χρόνια στην Ελληνική ‘κοινωνία’ η οποία ξεχώριζε για την οικογένεια, την φιλοπατρία, το φιλότιμο, την αλληλεγγύη, την φιλοξενία, και την ομοψυχία ως έθνος?

Μα συνέβη Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ! Ο σοσιαλισμός σαν κίνημα και σαν ιδέα ήλθε ένα πρωί εισαγόμενη από το εξωτερικό ντυμένη με ζιβάγκο, μουστάκια, μεγάλα λόγια, υποσχέσεις και μέσα σε 33 χρόνια εκμηδένισε κάθε αξία, κάθε ήθος και κάθε τι άλλο που συνέδεε τους έλληνες μεταξύ τους. Η Ελλάδα χωρίστηκε στα δυο!

Οι σοσιαλιστές που έφερναν την ΑΛΛΑΓΗ με ‘προχωρημένες’ ιδέες είχαν έλθει να χτυπήσουν το ‘κατεστημένο’ χτυπώντας πρώτα την γλώσσα μας, τα ήθη μας, τις συνήθειές μας και ώθησαν τις μάζες στο βόλεμα και στην διαπλοκή, στο εύκολο και νομιμοφανές αλλά όχι στο ηθικό! Κάνε ότι κάνεις αλλά μην πιαστείς! Εκτόξευσαν το δημόσιο χρέος στα ύψη επιβραβεύοντας και προωθώντας όποιον τους ψήφιζε στην εξουσία (το ίδιο έκανε και η ΝΔ για να μην παρεξηγούμαι αντιγράφοντας την επιτυχημένη συνταγή) και όχι τους παραγωγικούς και ικανούς. Οι έλληνες βρέθηκαν σε έναν ‘άτυπο’ εμφύλιο πόλεμο μεταξύ τους και η ομοψυχία χάθηκε, τα ήθη ξευτιλίστηκαν, η διαπλοκή και τα μικροσυμφέροντα έγιναν κοινωνική μάστιγα μαζί με το ρουσφέτι και την μίζα για να ‘κονομήσουμε’, να πάρουμε το τελευταίο μοντέλο της Μερσεντές και το πιο λουσάτο κινητό! Η επίδειξη με λουλουδοπόλεμο (από βιοτέχνες και μικροπωλητές) στα μπουζούκια θα μείνουν στην ιστορία (άλλωστε η άρχουσα τάξη έδινε περίλαμπρα το παράδειγμα με τις ζειμπεκιές των Α.Παπανδρέου και Κατσιφάρα)!

Τα πρώτα τραπέζια πίστα, ο εκφυλισμός και η διαφθορά μέσω των Σοσιαλιστικών ‘εκπαιδευτικών’ πορνο-περιοδικών του πρωτεργάτη Σοσιαλιστή Π.Κωστόπουλου γαλούχησαν μια ολόκληρη γενιά που δεν ενδιαφέρεται σήμερα για την οικογένεια, για την πατρίδα, για το πνεύμα! Ωραία κορίτσια και αγόρια χωρίς σπουδές και εμπειρίες ζούσαν το μεγάλο όνειρο, προβολή στην τηλεόραση, λεφτά, κλαμπ, διασκέδαση! όλα δανεικά και με πίστωση, χωρίς ‘διαπιστευτήρια’ χωρίς ‘εγγυήσεις’. Οι εργαζόμενοι άλλαζαν τις δουλειές σαν τα πουκάμισα, ποιός προσφέρει τα περισσότερα, τι έχω να πάρω, πως να εκμεταλλευτώ την εμπειρία που μου προσφέρεται για να πάω παρά κάτω? χωρίς ενδιαφέρον η νοιάξιμο για την ευημερία της επιχείρησης που τους αντάμειβε. Οι επιχειρηματίες αυξήθηκαν, τα μαγαζιά υπέρ-πολλαπλασιάστηκαν, μικροί η μεγάλοι, νέοι- μικροεπιχειρηματίες έγιναν ομόσταβλοι και έκαναν ντόλτσε βίτα στα ίδια ‘μαγαζά’ και σαλέ με την ‘ελίτ’ βάζοντας τα πάντα στον αυτόματο!

Μόνο που η ‘ελίτ’ ,το κατεστημένο, τα είχε στήσει όλα μελετημένα και το κατεστημένο σε καμία περίπτωση δεν αρέσκεται στις αλλαγές παρά μόνο αν οι αλλαγές θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά της, μεσοπρόθεσμα η μακροπρόθεσμα και σήμερα η ‘ελιτ’ βγαίνει για άλλη μια φορά κερδισμένη και ο λαός πτωχότερος όχι μόνο σε υλικά αγαθά αλλά και σε αξίες!

Χωρίς αξίες ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο από μια μηχανή άνθρακα και οξυγόνου, ενα ζώον που νοιάζεται μόνο για την ζωή του, που δεν ενδιαφέρεται αν αυτοκτονούν οι γείτονές του, αν κλείνουν τα σχολεία, τα νοσοκομεία (όσο αυτός δεν χρειάζεται νοσηλεία, όσο τα δικά του παιδιά δεν χρειάζεται να πηγαίνουν πια σχολείο), αν παίρνουν το σπίτι του διπλανού του-όσο δεν κινδυνεύει το δικό του- η εξατομίκευση και ο ανταγωνισμός τον έχουν οδηγήσει στην απάθεια, ‘δεν παν να καούν τα πάντα’ θεωρεί ότι ίσως κάποιος θα σβήσει την φωτιά πριν φτάσει στην πόρτα του -όμως όταν σκέφτονται όλοι έτσι – που έτσι δυστυχώς σκέφτονται μετά από 40 χρόνια εκπαίδευσης – κανείς δεν θα ενδιαφερθεί, αλλά ίσως και έτσι να θέλει. Να επιζητά την αυτοκαταστροφή γιατί έχει χάσει κάθε ελπίδα για το αύριο, δεν έχει τίποτα να προσδοκά η να ελπίζει, δεν ντρέπεται, δεν έχει περηφάνια, δεν έχει αξιοπρέπεια και ήθος. Άλλωστε, λέει ‘είναι όλοι κακοί και όλοι κλέφτες εγώ γιατί να διαφέρω κορόιδο είμαι?’.

Έτσι η ανθρωπότητα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και αν δεν υπάρξει άμεσα μια πνευματική αφύπνιση για να στρέψει ο άνθρωπος το βλέμμα του ψηλά, να δει τον συνάνθρωπό του σαν αντανάκλαση του εαυτού του που και εκείνος εξαπατήθηκε από μια ιδέα που του φάνηκε αρεστή (αλλά δεν είδε την φάκα) αν δεν συγχωρήσει τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του, οι οποίοι δεν είναι κακοί αλλά φοβισμένοι και εξαπατημένοι, απογοητευμένοι και παραιτημένοι από τη ζωή, χωρίς ελπίδα, χωρίς πίστη και σκοπό, αν ο άνθρωπος δεν ξαναμάθει να δίνει βοήθεια στον γείτονά του και να νοιάζεται όταν ‘χτυπάει η καμπάνα’ και δεν ξαναβάλει την αγάπη στην καρδιά του, δεν έχουμε σωτηρία. Και μην ρωτάς για ποιόν χτυπά η καμπάνα , για σένα χτυπάει.

About the author

Relative Posts