blog

Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ.

           (Η εκπαίδευση του Ελέφαντα).

Όταν είσαι παιδί, σου λένε ότι δεν είναι σωστό, να φωνάζεις, να χοροπηδάς εδώ και εκεί, να μην παίζεις ξύλο με τους φίλους σου στις γειτονιές, να μην αφήνεις το φαί σου μισοτελειωμένο, να διαβάζεις, να γράφεις, να είσαι καλό παιδί, να μην λερώνεις τα ρούχα σου, να είσαι καλός μαθητής (τρια), να είσαι φρόνιμος, να ακούς την μαμά και τον μπαμπά, τους δασκάλους σου και τους μεγαλύτερους, να μην αντιμιλάς, να υπακούς σε αυτούς, γιατί αλλιώς….σε περιμένει τιμωρία.

Κάπως έτσι εκπαιδεύουν οι γονείς τα παιδιά τους, ακόμη και σήμερα.

Κανόνες, τιμωρία και εξαναγκασμός, διαμορφώνουν τους ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟΥΣ ενήλικες του αύριο. Του σήμερα. Τα παιδιά ανίκανα να αντιδράσουν, μπροστά στους ενήλικους ‘γίγαντες’ αναγκάζονται και προσαρμόζονται, είτε με το καλό είτε με το άγριο –αν μπορούν ας κάνουν κι αλλιώς-

Έτσι, ένα σύστημα πειθαναγκασμού, βασιζόμενο στην λεκτική, σωματική και ψυχολογική βία, μέσω της τιμωρίας ή της απειλής της, παράγει άβουλους ανθρώπους, που έχουν μάθει να κάνουν ότι τους λένε για …την αποδοχή του μπαμπά, (ενός μπαμπά που κλέβει την εφορία, διατηρεί ερωμένη, καταγγέλλει τον γείτονά του και που βρίζει ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα, που ο ίδιος στηρίζει και ψηφίζει όλη του την ζωή), ή μιας μαμάς (που είναι διαζευγμένη, ‘μοντέρνα’ και φιλελεύθερη στις σεξουαλικές της προτιμήσεις, με μια ιδιαίτερη κλίση σε άντρες μικρότερης ηλικίας, με ελάχιστο χρόνο για τα παιδιά της και περισσότερο για την καριέρα της, τα σπα και το γυμναστήριο). Όταν το παιδί ενηλικιώνεται και καταλαβαίνει ότι όλα αυτά τα χρόνια ‘πάλευε’ να πάρει την αναγνώριση και την αποδοχή τού ‘κλέφτη’ και μοιχού πατέρα, ή μιας μάνας που ‘έκανε αντίστοιχα κι εκείνη την ζωή της’, όλος ο ‘κόσμος’ του γκρεμίζεται και μένει μετέωρος, σε σύγχυση… για λίγο, μέχρι που αποφασίζει, και αυτός, ότι… έτσι είναι η ζωή! και έτσι  προσαρμόζεται ξανά, σαν ενήλικας πλέον, (έχει ήδη μάθει πια να προσαρμόζεται και να ακολουθεί το παράδειγμα των άλλων), στον ρόλο του πατέρα ή της μητέρας για να συνεχίσει τον αέναο φαύλο κύκλο της ελικοειδούς πτώσης και της πορείας του προς τον θάνατο και την λήθη.

Γιατί να θέλει άλλωστε, να θυμάται το παρελθόν του? Τι να θελήσει να θυμάται από αυτό?

Είναι προτιμότερο γι αυτόν, να αποφασίσει να τα διαγράψει όλα και να ‘ξανάρθει’ για μια νέα αρχή, μια νέα προσπάθεια. Όμως, να που όλους αυτούς που ‘εκπαίδευσε’ με την συμπεριφορά του, έβριζε, κορόιδεψε και άφησε πίσω του, θα τους βρει ξανά μπροστά του, με άλλα ονόματα και άλλα πρόσωπα, μόνο, το ίδιο καθεστώς, το ίδιο σύστημα θα συναντήσει ξανά, ίσως περισσότερο διεφθαρμένο και αρρωστημένο από όταν το άφησε την τελευταία φορά.

Ένα σύστημα που εκπαιδεύει ελέφαντες σε τσίρκο.

Τους ελέφαντες ξέρεις πως τους εκπαιδεύουν όταν είναι μωρά?

Δένουν τα ελεφαντάκια με ένα χοντρό σχοινί σε ένα πάσαλο κάτω από την τέντα του τσίρκου. Το ελεφαντάκι προσπαθεί καθημερινά να ξεφύγει, αλλά είναι μικρό και το σχοινί χοντρό και γερό, έτσι το πόδι του ματώνει από τις προσπάθειές του και πονάει, μέχρι εξαντλήσεως. Για να μην πονάει άλλο πια αποφασίζει ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από τον πάσαλο και το σχοινί που το έχουνε δεμένο.

Τα χρόνια περνάνε και το ελεφαντάκι μεγαλώνει και γίνεται ένας ενήλικας, μεγάλος και ογκώδης ελέφαντας, βάρους δυόμιση τόνων….και παραμένει εκεί δεμένος από το ίδιο σχοινί και στον ίδιο πάσαλο… χωρίς να κάνει πια την παραμικρή προσπάθεια να ξεφύγει. Δεν ξαναδοκιμάζει. Ένα διανοητικό ‘πρόγραμμα’ έχει εγκατασταθεί στο μυαλό του ελέφαντα και σαν εντολή που λέει ότι ‘δεν μπορώ να ξεφύγω’, ‘δεν μπορώ να πάω πουθενά’… ‘έτσι είναι η ζωή’  τον κρατάει πάντα ‘εκεί’ , ΔΑΜΑΣΜΕΝΟ, ΑΚΑΚΟ, ΑΚΙΝΔΥΝΟ…ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟ!  Έτσι έχεις έναν καλά εκπαιδευμένο και προγραμματισμένο ελέφαντα.

Κάπως έτσι διαμορφώνονται και οι πεποιθήσεις μας, τα περισσότερα από τα πιστεύω μας (ανίκανοι να τα αμφισβητήσουμε και να τα αλλάξουμε, πιστεύουμε).Βρισκόμαστε σε θέση ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ενός καλοκουρδισμένου και έξυπνου συστήματος, που με δόλιο τρόπο μας κρατά φυλακισμένους (χωρίς να χρειάζονται δεσμοφύλακες) σε μια φυλακή χωρίς κάγκελα, που δεν μπορούμε να δούμε έξω από αυτήν, γιατί είμαστε διαρκώς υπνωτισμένοι (σαν να ζούμε σε ένα MATRIX). Σχεδόν όλοι, είμαστε διανοητικά προγραμματισμένοι, από την παιδική μας ηλικία (τότε που τα διανοητικά μας φίλτρα ήταν ανύπαρκτα ή απαίδευτα) και φερόμαστε σαν υπνωτισμένοι, που δεν θυμόμαστε την υπνωτική εντολή που μας έδωσαν.

Τι μπορεί να σε ξυπνήσει?

Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ, η αμφισβήτηση αυτών που πιστεύεις και …. μα τι άλλο, Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ!

Τουλάχιστον, τότε, θα μπορείς να κάνεις  και να λες τα πάντα με πλήρη συνείδηση και υπευθυνότητα και όχι μηχανικά, λόγω κάποιου προγραμματισμού που έχεις δεχτεί… σαν ελέφαντας σε τσίρκο.

Τότε, θα είσαι εκεί και θα θέλεις να θυμάσαι την κάθε στιγμή, αφού θα είναι ‘η δική σου στιγμή’!

About the author

Relative Posts