blog

‘Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ. ‘

Οι περισσότεροι από εμάς, άνδρες και γυναίκες, μεγαλώσαμε έχοντας ως πρότυπα (συνειδητά ή ασυνείδητα) τους γονείς μας, τους παππούδες μας, τις γιαγιάδες μας, τους φίλους μας, κάποιους συγγενείς μας, ή άτομα που θαυμάζαμε η και που φοβόμασταν ακόμα. Κάποιοι και κάποιες από εσάς ίσως είχαν ακούσει τις μητέρες τους να λένε ότι γίνονται θυσία για τα παιδιά τους, η ακόμα και αν δεν το έλεγαν, η συμπεριφορά τους να έδειχνε ακριβώς αυτό. Ότι γινόντουσαν θυσία για τα παιδιά τους, παραμελώντας τον εαυτό τους, παραβλέποντας τις προσωπικές τους ανάγκες για ευχαρίστηση και χαρά (βρίσκοντας σωρό λογικοφανείς δικαιολογίες.

Κάποιοι(ες) άλλοι(ες) έβλεπαν τους πατεράδες τους να πηγαίνουν με βαριά καρδιά κάθε πρωί, από καθήκον πάλι, σε μια υπηρεσία η στην δουλειά τους για το μεροκάματο, γιατί είχαν υποχρεώσεις, γιατί είχαν στόματα να θρέψουν, η να ξοφλήσουν την τράπεζα η χρέη.

Ασυναίσθητα και χωρίς να το καταλαβαίνει ακόμα και σήμερα μια νέα μοντέρνα γυναίκα – αλλά και άνδρας – επαναλαμβάνει επακριβώς τα πρότυπα συμπεριφοράς που γνώρισε από το γνώριμό του(της) οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε. Αυτό – εκτιμώ βάσει των εμπειριών μου, μελετών μου, αλλά κυρίως βάσει συνεντεύξεων που πήρα τα τελευταία επτά χρόνια και της προσωπικής μου παρατήρησης – αποτελεί κανόνα, με κάποιες φυσικά εξαιρέσεις.

Το καθήκον όμως, δηλαδή η υποχρέωση (ΥΠΟ – ΧΡΕΩΣΗ), είναι αρνητική έννοια στην σημασία της αφού δεν εμπεριέχει στην ουσία της ευχαρίστηση. Ότι κι αν κάνεις χωρίς να σε ευχαριστεί αφ’ ενός μεν είναι κάτεργο, εξαναγκαστικό, ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ, αφ ετέρου είναι προγραμματισμένο να σου φέρει – μεσοπρόθεσμα η μακροπρόθεσμα – δυστυχία. Άλλωστε για πόσο καιρό μπορεί να αντέξει κάποιος(α) να βρίσκεται ΥΠΟ? να εξαναγκάζεται (από κανόνες, κανονισμούς ή από πεποιθήσεις (ιδέες που δεν είναι καν δικές του) και που τις επιβάλλει (όπως αυτές διαμορφώθηκαν όταν ήταν παιδί) στον εαυτό του(της) λαμβάνοντας ‘οικειοθελώς’ έναν μαρτυρικό ρόλο στην ζωή του –αν είναι ζωή δική του αυτή η ζωή που ‘ζει’ – ώστε να επιβεβαιώσει τον ασυνείδητο προγραμματισμό που έχει λάβει από τα παιδικά του χρόνια, από την οικογένεια και την κοινωνία.

Η κοινωνίες θέλουν, απαιτούν πολίτες προσαρμοσμένους, υποχρεωμένους, πιστούς στα καθήκοντά τους! Δεν ενδιαφέρονται να είναι ευτυχισμένοι. Απαιτούν παραγωγικές μονάδες. Μονάδες που θα είναι ευτυχισμένες ΑΝ αποκτήσουν το τελευταίο μοντέλο της Μερσεντές, ΑΝ φτιάξουν το εξοχικό στην Αράχοβα, ΑΝ πηγαίνει η κυρία δυο φορές την εβδομάδα στο κομμωτήριο για τα μαλλιά της και τα νύχια της, αν θα έχει Φιλιππινέζα για τα παιδιά της, ΑΝ εξωφλήσει την τράπεζα, ΑΝ βγάζει τόσα εκατομύρια το χρόνο,  και όχι γιατί θα κάνει πράγματα που πραγματικά την(τον) ευχαριστούν, του(της) δίνουν χαρά και γεμίζουν την ψυχή του(της) με Φώς και Αγάπη!

Έτσι δεν είναι τυχαίο που έχουμε στην κοινωνία μας, εργαζόμενους που κάνουν καλά, μέτρια η κακά το καθήκον τους, έχουμε μαθητές που είναι καλοί η κακοί στα καθήκοντά τους! Έχουμε ακόμη μητέρες και πατεράδες που κάνουν καλά το καθήκον τους σαν γονείς (χωρίς όμως να παίρνουν καμία ευχαρίστηση από τον ρόλο τους ως γονείς). Έχουμε τόσο καλούς γονείς που – χάριν των παιδιών τους –ξεχνάνε ότι είναι και ζευγάρι, εραστές, άνδρας και γυναίκα! Ξεχνάνε ότι είναι άνθρωποι που η ψυχούλα τους θέλει χαρά και παιχνίδι για να λάμψει και να είναι. Έχουμε εργαζόμενους που είναι καλοί στα καθήκοντά τους αλλά μόλις πάει η ώρα έξη δεν βλέπουν την ώρα και την στιγμή να εξαφανιστούν από την θέση εργασίας τους! Βλέπουμε πολλούς(ες) να ξεκινάνε γυμναστήριο για να χάσουν κιλά και όχι γιατί τους ευχαριστεί η γυμναστική έτσι γρήγορα τα παρατάνε, αντί να ξεκινούσαν να βρούνε τι είδος άσκησης θα τους ευχαριστούσε περισσότερο? Η να καταγράψουν πολλούς λόγους για να αγαπήσουν την άσκηση.

Ζευγάρια που μένουν μαζί από υπο-χρέωση και συνήθεια και όχι γιατί έχουν δεκάδες λόγους που θέλουν να είναι μαζί και που διαρκώς ανανεώνουν αυτούς τους λόγους και τους εμπλουτίζουν για να ενισχύουν ΤΟ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΔΙΗΝΕΚΕΣ.

Άνθρωποι σκλάβοι των ΥΠΟ-ΧΡΕΩΣΕΩΝ και του καθήκοντος που δεν αντλούν καμία ευχαρίστηση από τίποτα γιατί ακόμα και όταν αποκτήσουν την Μερσεντές, το εξοχικό, το σκάφος, την σχέση, τον γάμο, πάντα κάτι θα λείπει και αυτό θα είναι αυτό που με τίποτα δεν γεμίζει από όλα τα υλικά αγαθά του κόσμου. Αυτό δεν είναι άλλο από την τρυφερότητα, την χαρά, την αγάπη που μπορεί να δώσει κάποιος στην ουσία της ύπαρξής του, να νιώσει στην καρδιά του και όχι στο μυαλό του βάζοντας όρους και προσδοκίες έξωθεν. Κάνοντας πράγματα που τον(την) ευχαριστούν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, απλά πράγματα και πρωταρχικά ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΝΙΩΘΟΝΤΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ που είναι ζωντανός(η) γιατί Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ! Καθημερινά πεθαίνουν άνθρωποι όλων των ηλικιών! Έχασα τον φίλο μου Π.Κ σε ηλικία 42 ετών σε ένα Σαββατοκύριακο. Την Δευτέρα δεν υπήρχε! Ο πατέρας μου έφυγε σε ηλικία 56 ετών. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Γι αυτό ζήσε την ζωή σου ΤΩΡΑ, την κάθε στιγμή και πάψε να ανησυχείς για το μέλλον που μπορεί να έλθει, μπορεί και όχι, μπορεί να συμβούν αλλά μπορεί και να μην συμβούν αυτά που φοβάσαι (κάνε ότι περνάει από το χέρι σου για να είσαι χαρούμενος, ευχαριστημένος, τίμιος, ηθικός  – όχι επειδή μπορεί να φύγεις αύριο να πατήσεις πάνω στους άλλους η να φέρεσαι ασύδοτα σαν ζώο – προνόησε για το καλό και μην περιμένεις το κακό – αν μελετάς/σκέφτεσαι διαρκώς το κακό αυτό θα φέρεις στην ζωή σου τελικά.

Κάνοντας αυτό που μας ευχαριστεί και όχι από καθήκον η υποχρέωση ή για την κάλυψη μιας επίπλαστης ανάγκης η απλά και μόνο από φιλαργυρία, δλδ για τα λεφτά (λες και αν καταστραφεί ο πλανήτης σε ένα πόλεμο η λοιμό θα μπορούμε να τρεφόμαστε με λεφτά!) η μήπως τα λεφτά μας εξασφαλίζουν έναν καλό ξεκούραστο βραδινό ύπνο η μήπως την αγάπη των παιδιών μας, των φίλων μας, της συντρόφου μας (ίσως εξαγοράζει την εύνοιά τους όχι όμως την αγάπη, τον σεβασμό η τον θαυμασμό τους). Σημασία έχει το ευ ζείν. Για να ζεις καλά, ευτυχισμένα, χαρούμενα δώσε χαρά στον εαυτό σου, παίξε, κάνε κάτι που σε ευχαριστεί ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ και δώσε χαρά στους γύρω σου, πρόσφερε κάτι μικρό που όμως θα έχει νοιάξιμο, το προσωπικό σου ενδιαφέρον! Το ακριβότερο δώρο να κάνεις αν δεν έχει νοιάξιμο, δεν το κάνεις με την ψυχή σου κραδασμικά είναι νεκρό και δεν μεταφέρει ζωή είναι νεκρή ύλη.

 

Τα παιδιά μου και το μεγάλωμά τους μου δίνουν την ΥΣΤΑΤΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ! Δεν κάνω ούτε έκανα μέχρι σήμερα κάτι από ΥΠΟ-ΧΡΕΩΣΗ σε ότι αφορά τα παιδιά μου και τον γαμήλιο βίο μου.  Στην εργασία μου έχω ‘καθήκοντα’ , ρουτίνες θα έλεγα καλύτερα, τα(τις) οποία(ες) εξισορροπώ με την συγγραφή που με ανακουφίζει, με την γυμναστική που με ανεβάζει και καταγράφοντας συχνά για όλα όσα – και είναι πολλά – είμαι ευγνώμων στην ζωή μου πλημμυρίζω και γεμίζω κάθε κενό που αφήνουν οι ακόμα, μέχρι στιγμής, ανολοκλήρωτες επιθυμίες μου η σχέδιά μου και, χωρίς να είμαι εξαρτημένος από αυτά, εργάζομαι πάνω σε αυτά μέχρι την ολοκλήρωσή τους, όποτε αυτή έλθει. Τίποτα δεν γίνεται με βιασμό. Η φύση ακολουθεί τους ρυθμούς της. Απόλαυσε την κάθε στιγμή. Το ξεχορτάριασμα (όσο χρειάζεται), το όργωμα, την σπορά, την περίοδο της ανάπτυξης και την στιγμή τους θερισμού. Ένας καλός γεωργός δεν ανυπομονεί γιατί ο καρπός δεν κάρπισε πριν οργώσει και σπείρει! Ο χρόνος είναι μια διάσταση ελαστική και εξαρτάται πως σκέφτεσαι. Ο Φόβος είναι καταπιεστικός και συντομεύει την ζωή, ενώ κάνει τον χρόνο να περνάει δυσκολότερα και αργότερα. Η χαρά και η ευχαρίστηση επιμηκύνει την ζωή και κάνει τον χρόνο να πετάει!

Ποτέ μην μένεις σε μια δουλειά που δεν σε ευχαριστεί, είναι φυσικό μια δουλειά που αρχικά σε ευχαριστούσε μετά από χρόνια να σου φαίνεται ανιαρή και κουραστική. Αυτό γίνεται διότι έπαψες να την δημιουργείς, να την εξελίσσεις, να βρίσκεις νέες δεξιότητες και να δείχνεις ανανεωμένο ενδιαφέρον – άλλωστε και εσύ δεν είσαι ίδιος(α) όπως όταν ξεκίνησες ούτε οι άλλοι γύρω σου, ούτε οι εποχές, η οικονομία. Τίποτα δεν παραμένει ίδιο! Ίδιος ίσως παραμένει ο τρόπος σκέψης σου. Παγιωμένος, προκατειλημμένος, προαποφασισμένος για το πώς είναι η θα είναι τα πράγματα. Για το τι κάνουν όλοι και πως είναι όλοι και όλα. Γενικεύεις για να μην μπεις στην δοκιμασία να δεις την αλήθεια.

Δεν σε κατηγορώ για τίποτα. Αντιθέτως σε καταλαβαίνω και σε προκαλώ να σκεφτείς μήπως ‘τα πράγματα’ δεν είναι ένα καθήκον, μια υποχρέωση, ένα προεπιλεγμένο σενάριο από κάποια άτομα που και εκείνα, όπως κι εσύ ακολούθησαν την ίδια πεπατημένη οδό?

Κάνοντας τα ίδια όπως και οι γονείς σου, οι συγγενείς σου, οι φίλοι σου, από καθήκον προς αυτούς? Προς την κοινωνία? Η από έναν εσωτερικό ανεξέλεγκτο αυτοματοποιημένο προγραμματισμό? μήπως δεν ζεις την ζωή την δική σου? Την ζωή που σε ευχαριστεί? Την ζωή που αποδεσμεύει την πραγματική σου άπειρη, αέναη, απεριόριστη οντότητα του ΕΙΜΑΙ?

Γιατί φίλε(η) μου πως μπορείς να ΕΙΣΑΙ κάθε φορά που ΥΠΟ-ΧΩΡΕΙΣ?

Για επικοινωνία με τον συγγραφέα

aam@anastasismaraslis.com

About the author

Relative Posts