blog

ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΑ

(Η δραματοποίηση ενός θύματος)

Γιατί σε πολλές και πολλούς η ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ έχει γίνει δεύτερη φύση? Συνήθεια?
Γιατί σχεδόν κάθε Ελληνίδα μάνα αρέσκεται να υιοθετεί τον ρόλο του θύματος?

Γιατί σχεδόν ολόκληρος ο Ελληνικός λαός την ‘βρίσκει’ να υποφέρει και να καταπιέζεται? Να ζει ένα ΔΡΑΜΑ?

Μήπως γιατί όταν νιώθει θύμα όλες οι πράξεις, τα πιστεύω του, οι κουβέντες του νομιμοποιούνται και ας μην είναι στους υπόλοιπους από εμάς αρεστά η τίθενται υπό αμφισβήτηση???

Η θυματοποίηση τους κάνει να αισθάνονται ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ? Μήπως οι ΑΛΛΟΙ παύουν να είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτούς και είναι πλέον ΕΧΘΡΟΙ? και σαν θύματα απλά αμύνονται? Το θύμα είναι οι καλός της υπόθεσης και ο γείτονας, ο συγγενής, ο εργοδότης, το κράτος, το κόμμα κλπ κλπ. ο κακός?

Μήπως έτσι ο φθόνος και η κακία που τους κινητοποιεί εξιδανικεύονται? αγιοποιούνται? Μήπως η θυματοποίηση είναι Η ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΗ τους για να συνεχίζουν να μισούν και να προσπαθούν να καταστρέψουν κάθε τι που ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ? Θεωρώ πως είναι ψυχοπάθεια και αυτοκαταστροφικό να είσαι εθισμένος στην ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ και συμπαρασύρει στην καταστροφή όλη την κοινωνία. Νομίζω πως ο Έλληνας και η Ελληνίδα πρέπει άμεσα να πετάξει τον ρόλο του θύματος από πάνω του και να αναλάβει δράση και ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ.

Να πάψει να επιδιώκει την σύγκρουση με τον εαυτό του και κατά συνέπεια και με τους άλλους. Να πετάει τα παιχνίδια έξω από την κούνια του. Να αντιμετωπίσει ΛΟΓΙΚΑ τους φόβους του.

Να ψάξει να βρει δημιουργικά παιχνίδια που τον οδηγούν στην επιβίωση και όχι στις συγκρούσεις και στο ΔΡΑΜΑ που τον οδηγεί στην καταστροφή. Όταν αντιληφθεί πως ο μόνος που είναι υπεύθυνος για την ζωή του, τα αισθήματά του και τις σχέσεις του είναι Ο ΙΔΙΟΣ τότε θα έχει ωριμάσει και θα είναι υπεύθυνος, θα έχει τον έλεγχο του εαυτού του και της ζωής του. Θα είναι πια ελεύθερος και όχι αλυσοδεμένος με τα δεσμά της θυματοποίησης, που ο ίδιος βάζει στον εαυτό του! Θα δρα και δεν θα αντιδρά! Θα πάψει να ψάχνει να βρει κακούς και αποδιοπομπαίους τράγους προκειμένου να τροφοδοτήσει το μίσος του για να δικαιολογεί τους φόβους του.

Να επιτείνει την μοναξιά του (αυτός και οι άλλοι) και να απομακρύνεται από την ευτυχία. Θεωρώ πως όσο ένας άνθρωπος συντηρεί, σαν κατάστασή τον ρόλο του θύματος, αποκλείει τον εαυτό του από την ευτυχία! Ο εθισμός στην θυματοποίηση είναι τοξικός και μεταδοτικός. Εάν ακούτε κάποιον να κλαίγεται και να κατηγορεί τον γείτονά του, την γυναίκα του, τον εργοδότη του τότε σπάστε του το σχήμα με κάθε τρόπο. Ρίξτε του ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο (καλοκαιράκι τώρα θα τον δροσίσετε κιόλας), μην ανεχτείτε να σας τα πρήζει με την κλάψα του. Με τίποτα μην του δείξετε συμπόνια. Αλλάξτε κατεύθυνση- να βλέπει την πλάτη σας- καθώς φεύγετε και τον αφήνετε μόνο στην κλάψα του και στην αυτολύπησή του.

Οποιαδήποτε προσπάθειά σας να τον συμπονέσετε και να τον καταλάβετε θα σας συμπαρασύρει στον πάτο και θα του δώσει θάρρος να συνεχίσει να μεμψιμοιρεί και ‘κλαίγοντας’ να βάλλεται εναντίον ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, των κακών που ευθύνονται για όλα τα δεινά του. Αν έχετε διάθεση και χρόνο ρωτήστε τον για ποια πράγματα είναι αυτός υπεύθυνος? Να δει τις δικές του ευθύνες και τι μπορεί να κάνει ο ίδιος. Να γίνει ΑΙΤΙΑ στην ζωή του.

About the author

Relative Posts