blog

Ο αναλγησία της ανευθυνότητας και η ευθύνη μου, στα όσα μου επιβάλλονται, σε μια Ελλάδα νεόπτωχων.

Αγαπητοί μου φίλοι, τις τελευταίες δυο βδομάδες έχω συλλάβει τον εαυτό μου να διαμαρτύρεται για τα χαράτσια, το ΕΤΥΔΕ, τις αυξήσεις των τιμών, τον παραλογισμό και την αδιαφορία ενός ολόκληρου λαού (συμπεριλαμβανομένου και εμού του ίδιου) μπροστά στα αποκαλυπτικά ‘νέα’ περί εσφαλμένων υπολογισμών της στατιστικής υπηρεσίας της κυβέρνησης Παπανδρέου με σκοπό την διόγκωση του ελλείματος και έτσι, πανούργα και δόλια, τεχνικά, την υπαγωγή μας στην ασφυκτική μέγγενη της Τρόικα.

Η συνειδητοποίηση ότι ‘αυτό-θυματοποιούμαι’, διαμαρτυρόμενος, με άφησε εμβρόντητο!
Πάντοτε, ήμουν, θεωρούσα, κατά της θυματοποίησης και υπέρ της ανάληψης υπευθυνότητας. Όμως, τότε, γιατί το έκανα αυτό? αναρωτήθηκα για μια στιγμή σιωπηρά και σε μηδέν χρόνο η απάντηση που έδωσα στο ερώτημά μου με πόνεσε σαν γροθιά στο στομάχι και ανακάθισα ξεροκαταπίνοντας σαστισμένος. -‘Γιατί δεν θέλεις να πάρεις υπευθυνότητα, ώστε να κάνεις κάτι, γιατί βολεύεσαι, με το να κατηγορείς ‘αυτούς’ που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση’…έδωσα την απάντηση στο καυτό ερώτημα.

-Ναι αλλά ποιός τους άφησε να μας οδηγήσουν σε αυτή την κατάσταση? -ποιός αδιαφόρησε όταν τα σημάδια ήταν εκεί? -ποιός βολευόταν στον μικρόκοσμό του αδιαφορώντας για όσα συνέβαιναν γύρω του? Η απάντηση ήταν εξίσου επώδυνη και κυνική. – ‘μα εσύ φυσικά’. – Ωραία! σκέφτηκα, αναγνωρίζοντας με τόλμη, την αλήθεια της απάντησης… -και τώρα? σκέφτηκα ανήσυχος. -τώρα τι κάνω? και η απάντησή μου στο τελευταίο ερώτημά μου ήταν αποκρουστικά ωμή και κοφτή…’ΤΙΠΟΤΑ’ !

Και ήρθε το νέο μου αιφνιδιαστικό, απανωτό ερώτημα – χτύπημα… -‘μα καλά, γιατί δεν θέλω να κάνω κάτι για να βοηθήσω τον εαυτό μου και τους συνανθρώπους μου, ώστε να αναστρέψω την πορεία που με οδηγεί, όπως και ΟΛΟΥΣ μας, να ζούμε στην ανέχεια’, σε μια ζωή ανελεύθερη που διαρκώς ‘οι φύλακες’ σου ΑΦΑΙΡΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ και σε οδηγούν στην ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ η στην ΑΠΟΔΡΑΣΗ εγκαταλείποντας το σπίτι σου και την πατρίδα σου?

Και η απάντησή μου, στο τελευταίο μου ερώτημα, ήταν ψυχρή και επώδυνα δυσάρεστη, όσο μπορεί να είναι μερικές φορές η αλήθεια, όταν έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίσεις, – ‘ μα γιατί είναι εύκολο, σαδιστικά γλυκό και ανώδυνο να ρίχνεις τις ευθύνες στους άλλους, βρίσκοντας κι ένα σωρό δικαιολογίες για τον εαυτό σου, έτσι ώστε να εξακολουθείς να μην μπαίνεις σε δράση, να υπεκφεύγεις, κατεβάζοντας βέβαια διαρκώς τον πήχη και προσαρμόζοντας τον εαυτό σου στα νέα ‘κατα-πιεστικά δεδομένα’, στο λιγότερο και στο επιβεβλημένο, άλλωστε εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο?

‘Ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη’ (ρήση δικαιολόγηση) και για μια φορά ακόμη δεν θα αποφασίσω να πάρω υπευθυνότητα να κάνω κάτι. Μέχρι πότε όμως? Πόσο ακόμη θα κατεβάσω τον πήχη? πόσα θα ανεχτώ ακόμη? πόσες αυξήσεις και χαράτσια? πόσες παράλογες και κατάφορες προσβολές της νοημοσύνης μου θα υποστώ από τα κανάλια της ενημέρωσης (τα οποία πληρώνω κιόλας -στους λογαριασμούς της ΔΕΗ- και από τους εκλεγμένους ‘φύλακες’ των νόμων της χώρας, του συντάγματος της πατρίδας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων? ….. και ξέμεινα από απαντήσεις βυθισμένος σε σκέψεις, άνευρος, μουδιασμένος σχεδόν, όπως κάποιος που δεν γνωρίζει πως να πολεμήσει ένα πανούργο μοχθηρό τέρας που απειλεί να τον αρπάξει στα δόντια του. Ένα τέρας που αφήσαμε να μπει, όταν ήταν μικρό, στον όμορφο κήπο μας και το αφήσαμε να τρέφεται και να μεγαλώνει, ανεξέλεγκτα, αδιαφορώντας για τους κινδύνους που θα αντιμετωπίζαμε όταν θα μεγάλωνε και θέριευε. Πιστεύαμε ότι θα γινόταν κάποτε ‘φίλος’ μας και δεν θα μας απειλούσε.

Τώρα όμως μεγάλωσε, πολύ, και μας πολιορκεί, μας απειλεί, μας παραμονεύει. Τώρα, έχει πια καταστρέψει τον όμορφο κήπο μας, έχει κατασπαράξει όλα τα αδύναμα πλάσματα που ζούσαν σ’ αυτόν και διψάει για αίμα, το αίμα όλων μας, αδιακρίτως! Κανείς δεν θα μας σώσει από αυτό! Κανείς δεν θέλει να το αντιμετωπίσει, από φόβο, αποφεύγουμε να το κοιτάξουμε, να το δούμε, να το παρατηρήσουμε, να το αντιμετωπίσουμε και έτσι αυτό τρέφεται και παίρνει δύναμη από τον φόβο μας και την ατολμία μας, την αυτό-εγκατάλειψή μας και μας επιτίθεται όλο και πιο μοχθηρά, όλο και με πιο δυνατά χτυπήματα και γίνεται όλο και πιο αποφασιστικό στις επιθέσεις του, κόβοντας, σε κάθε χτύπημά του, κάθε φορά και ένα κομμάτι από την σάρκα μας. Πόσο ακόμα θα αντέξουμε?…για πόσο θα προσποιούμαστε και θα λέμε ψέματα στον εαυτό μας ότι θα φύγει και θα μας αφήσει στην ησυχία μας, ότι τα πράγματα θα φτιάξουν? …Η Ιστορία διδάσκει και οι Έλληνες έχουμε μεγάλη Ιστορία για να διδαχτούμε πως, χωρίς δράση τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του, και πως πάντοτε δίναμε τους αγώνες για την ζωή και την ελευθερία…ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!

About the author

Relative Posts